LJUBAV, SMRT I SNOVI
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.

LJUBAV, SMRT I SNOVI

Poezija, priče, dnevnici i jos po nešto
 
PrijemTražiRegistruj sePristupi
LJUBAV, SMRT I SNOVI - Poezija, priče, dnevnici i jos po nešto
Tema "Za goste i putnike" - otvorena je za komentare virtuelnih putnika. Svi vi koji lutate netom ovde možete ostaviti svoja mišljenja o ovom forumu, postaviti pitanja ili napisati bilo šta.
Svi forumi su dostupni i bez registracionog naloga, ako ste kreativni, ako volite da pišete, dođite, ako ne, čitajte.
Molim one, koji misle da im je nešto ukradeno da se jave u temama koje su otvorene za goste i putnike, te kažu ko, šta i gde je kopirao njihovo.
Rubrika Erotikon je zaključana zbog dece i net manijaka, dozvolu za pristup tražite od administratora foruma !

 

 MIHAILO LALIĆ

Ići dole 
AutorPoruka
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:04 pm

Mihailo Lalić (7. oktobar 1914. - 30. decembar 1992.) je pisac koji se na samom početku književnog rada opredelio za jasan tematski krug (NOR), određeno geografsko podneblje (Crna Gora) i specifičan izbor aktera događaja i romanesknih priča. Započeo je knjigom pesama Stazama slobode (1948), ali se brzo okrenuo prozi, koja će postati isključiva forma umetničkog sagledavanja vremena, događaja i ljudskih sudbina. Prema njegovom scenariju snimljen je film „Svadba“ 1973. u režiji Radomira Šaranovića, takođe izvršena je ekranizacija njegovog romana „Lelejska gora“ 1968.
Prvi je dobitnik „Njegoševe nagrade“ 1963. za roman „Lelejska gora“. Dobio je NIN-ovu nagradu 1973. za roman „Ratna sreća“. Dobio je nagradu „21. jul“, najviše priznanje opštine Berane, 1962. godine, kada je nagrada i ustanovljena.
Za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 5. decembra 1963, a za redovnog člana 7. marta 1968.

Bibliografija

Objavio je veliki broj knjiga pripovedaka:

Izvidnica (1948),
Prvi snijeg (1951),
Na mjesečini (1956),
Posljednje brdo (1967).
Ipak, značajan doprinos savremenoj prozi dali su njegovi romani:
Svadba (1950),
Zlo proljeće (1953),
Raskid (1955),
Lelejska gora (1957, 1962),
Hajka (1960),
Pramen tame (1970),
Ratna sreća (1973),
Zatočnici (1976),
Dokle gora zazeleni (1982),
Gledajući dolje na drumove (1983)
Odlučan čovjek (1990).

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:04 pm

U romanima Lalić prikazuje vreme kada je u partizanskom ratovanju došlo do krize, kada su se probudili stari sukobi i podele, kada izvesnost borbe nije mogla da se nasluti. Njegovi junaci su zahvaćeni moralnim i psihološkim krizama, pa otuda unutrašnji monolog kao osnovno i dominantno sredstvo umetničkog oblikovanja likova. U stvaralačkoj praksi Mihaila Lalića zanimljiv je još jedan fenomen: on se stalno vraća već završenim pripovetkama i romanima i, nezadovoljan ostvarenim, pristupa preradi. Roman Raskid je posle četrnaest godina doživeo preradu uz znatne izmene u naraciji, izboru likova i njihovoj strukturi. Drugu verziju je doživeo i roman Lelejska gora, a razvijanjem pripovetke Pramen tame nastao je istoimeni roman.
U romanu Lelejska gora Lalić je najznačajnije mjesto dodijelio onom biću koje je tokom čitave drame na pozornici zbivanja i uvijek aktivno- prirodi. Lelejska gora je velika poema o mnogim vidovima postojenja i ispoljavanja prirode po sebi i u odnosu na čovjeka. Valičanstvena crnogorska priroda, predstavljena je kao jedno ogromno živo biće sa bezbroj manifestacija svoga življenja. Lalić je uspio da nađe izraz za sve te manifestacije ne opisujući šta priroda čini i kako izgleda, nego je iznutra sagledajući i predstavljajući je na naeobično plastičan način i čudesno pjesnički način. Više negoli drugi Lalićevi romani, Lelejska gora se može označiti kao roman prostora. Već naslovom imenuje se prostor. Ukleti prostor, lelejski. Naslovom se, dakle, određuje prostorna scena (gora, planina) i, uz to, najavljuju pakleni (lelejski) uslovi opstajanja u njoj. Ovdje se govori o prostoru, prostorom se govori, prostor sâm govori. Ključne kategorije Lalićevih romana su: ljudi, prostor i vrijeme, tj. ljudi snažno situirani u prostoru i vremenu. Poredimo li naslov predhodnog i ovog Lalićevog romana (Zlo proljeće, Lelejska gora) zapažamo da je pisac pridjevskim odrednicama u prvom naslovu sjenčio vrijeme onako kako je u drugom bojio prostor. Koliko čovjek stanuje u prostoru, toliko je prostor nastanjen u njemu, u njegovim duševnim i imaginativnim odzivima. Omeđeni i zaštićeni dio prostora - čovjekov je dom. Dom je gnijezdo čovjekove sreće. Bezdomnike vreba nesreća. Lelejska gora je bezdomni prostor. Prostor Lelejske gore je grandiozan, neomeđen, nezaštićen, pa stoga - nehumano tlo. U njemu čovjek ne može biti ugniježden. On je tamo prognan i prinuđen da ga- nezaštićen - dijeli sa zvjerinjem, divljom florom, divljinom neorganskog okoliša i svojim ne manje divljim progoniteljima, ljudima - hajkačima. Junakov je lelejski dom - svugdje i nigdje. U tim uslovima čovjek teško može ostati ljudski cjelovito, moralno odgovorno i idejno dosledno biće. Ali prije nego se odlučimo da prostor Lelejske gore lociramo i bliže karakterišemo, ne smijemo smetnuti sa uma da je to - umjetnički prostor. Prostor koji je ovdje nazvan Lelejska gora jeste umjetnički konstrukt, tj. u romaneskne svrhe smišljen i oblikovan umjetnički prostor. Lalić se u nekim djelima pisanim poslije Lelejske gore- opsesivno vraćao lelejskoj temi i Lelejcima, svaki put šireći prostore i vremena u kojima su se Lelejci zaticali na Balkanu i Sredozemlju. U dnevničkoj prozi Prelazni period (1988), na dva mjesta, određuje prirodu i porijeklo lelejstva. Pošto je citirao Šatobrijanovu misao da je ,, u svim zemljama prirodna pjesma čovjekova tužna, Lalić nastavlja:
Ne znam je li veselije kod drugih, ali kod Crnogoraca i ostalih Dinaraca baš je tako, zato sam ih i nazvao lelejcima, priznajući da sam i ja jedan od njih. Tu vazda sretnem dinarsku tugu i pitam se: je li ona samo zla slutnja, ili je dugi iskustvo naučilo naše ljude da su nam sva radovanja varke.
Prelivanje lelejstva i van Lelejske gore nije samo posledica uzgrednog bilježenja o voljenoj temi. To je svojevrsno dopisivanje Lelejske gore, ali i ekspanzija lelejstva, infiltriranje lelejskih ideja u druga Lalićeva djela. Prostirući lelejstvo i van našeg prostora i vremena, iznoseći ga i van matičnog romana, Lalić se suprostavljao onim tumačenjima Lelejske gore koja snopove njenih raznomjernih značenja satjeruju u regionalne okvire. Svaki detalj lelejskog prostora kazuje uvijek nešto više nego što se može iščitati iz bukvalnog snimka njegovih mnogolikih pojavnih oblika prikazanih u djelu. Drugim riječima, svi objekti lelejskog prostora osim instrumentalne (za datu priliku udešene) funkcije, imaju, ili mogu imati, i – simboličku funkciju. Kada se, na primer, prvim koracima Tajovića i drugova zaroni u maglu lelejskog podneblja i tamo počinje tražiti zagubljeni put, dobar čitalac mora shvatiti da riječima put i magla romansijer smjera i na našto drugo a ne samo što cilja da vjerno slika određene komunikacione objekte i meterološke uslove oko njih. Zamagljena besputica, na širem semantičkom planu, signalizira izvjesno duhovno bespuće, zatamljene vidike, ne samo aktuelnih putnika kroz maglene prostore lelejske nego i gubitak perspektive: pokreta, društva, države, čovječanstva. Zatim Tajović povezuje sudbinu opalog lišća sa svojom odvojeničkom situacijom.
Sjedim i gledam otkinuto lišće ispod drveća. Nije imalo vremena da svene, zaleno je kao juče (...), a mrtvo je. Zaista je mrtvo, a htjelo bi da se otme- pokušava da treperi i da se okrene prema suncu što povremeno progrije i bljesne izmađu oblaka. Ništa mu to ne pomaže: veze su mu pokidane, sasvim je slobodno i otpisano, može kud hoće- samo ne da se vrati gdje je bilo. Nekako je slično sa mnom, poklapa se sve do kraja- veze su mi pokidane, slobodan sam i suvišan, mogu kud hoću, samo ne tamo gdje sam bio...
U ovom se smislu lelejski prostor može posmatrati kao semiotički prostor čiji smisao podliježe dešifrovanju. Cijela lelejska priča zbiva se u eksterijeru. Ako glavni junak koji put hrupi u čiju kuću, žuri da se iz nje što prije izvuče. Međutim, upravo zato što nema doma, Tajović njegovu zamjenu gradi na principima antidoma, baš prema arhetipskom obrascu na koji ukazuje Jurij Lotman:
Među univerzalnim temama svetskog folklora značajno mesto ima suprostavljanje 'doma' (svog, bezbednog kulturnog prostora, kojeg štite bogovi) antidomu, 'šumskom staništu' (tuđem đavoljem prostoru, mjestu privremene smrti, propadanje kojem je ravnoznačno putovanje u zagrobnost). Arhaični modeli svesti u vezi s tom opozicijom ispoljili su veliku postojanost i produktivnost u potonjoj istoriji kulture.
Konstituisana po načelu antidoma, lelejska oblast značenjski ne smije biti omeđena. Stoga je svako omeđavanje - geografsko pogotovo – nasilna redukcija umjetnikove intencije. Taj lelejski antidom jeste pogodno tlo za demonstraciju zla, primjenu sudbinskih naloga, ali i za realizovanje međuljudskih zloća. Ladov pakao je Lelejska gora, i to ne samo njegov pakao. Već i Masnikov, i Trobrkov i Taslačev i Nika Sajkova, pakao gerilcu i četničkoj patroli, koja u nju sa strahom stupi ili zaluta. Nju ne znaju ni seljaci koji samo malo niže u selima žive, samo joj je poneko od njih ime čuo. Sam Lado Tajović priznaje da je još od ranog djetinjstva nosio stalno u sebi nejasan pojam o toj Gori, o Lelejskoj, što je lijepa i prokleta, što je pusta i samotna, za zmajeve i đavole, a ne za ljude određena. Kako po Marksu uslovi stvaraju čovjeka, tako sve dok je bio u selu, dok je bio među drugima, Lado, ostaje čovjek, a kada uđe u lelejsku goru postaje Lado-đavo, pa Đavo, jer je u toj lijepoj i prokletoj gori samo đavo mogao opstati. Taj prelazak Lada u Lado-đavo prati prelazak realnog u metafizički hronotop. Tj. imamo jedan isti hronotop posmatran iz vizure Lada i njegovog alter ega. To je metod analitičkog sagledavanja sa druge prostorne ili vremenske tačke, iz drukčije psihološke pozicije u istoj prostorno-vremenskoj situaciji, iz novog vidnog ugla savršenijim izražajnim sredstvima. Tako se otkriva svijet novog reljefa, još jedan svijet drukčijih svojstava i dimenzija od onog koji poznajemo. Šklovski bi rekao- to je tipičan primjer očuđavanja. Pisac docrta drugu, nepokazanu stranu, ili vidljivu obogati novim sadržajem: poetskom slikom pojača kazano, začini zgodom, osvijetli duhovitošću, intenzivira dramatičnošću, utemelji sadašnju pretpostavku osloncem iz prošlosti. Lado pojavni svijet, ponekad, gleda kroz drugu optiku, putem mašte, kroz buncanje i san, što daje idealne mogućnosti da se, bez većih prepreka, spaja nespojivo, poredi i suprotstavlja ono što je u fenomenalnom i inteligibilnom svijetu razdvojeno. Ladovi susreti sa prirodom, odnosi prema njoj i razmišljanja o prirodi prikazani su kroz cijeli roman u jednom spektru raznovrsnih osjećanja, doživljaja i viđenja, koji, kako vrijeme protiče, sazrijevaju do sasvim filozofskog, gotovo nenaučnog gledanja na prirodu. U prvim glavama romana, Lado, posmatra prirodu objektivno i doživljava je kao nešto što je sasvim izvan njega. Čak je se i plaši. Malo prije bile su tu livade, divljine i žbunje oko puteljaka. S one strane doline, ako se dobro sjećam, širila se visoravan s jarugama. Sad je sve drukčije- magla legla preko ruševina, rastače ih polagano i uporno tišuni... Ponekad se ukaže neka stijena- maglom napadnut i preobličen ostatak obale. Ne znam je li to stijena ili je pramen magle između dvije pukotine koje same zarastaju čim se dodirnu...
Sledeći opis pokazuje junakovu odrođenost od prirode:
Jedna jela oborena nekad davno, izgrižena vremenom, bjelasa se u raspadanju kao oglodan kostur morske nemani... Naokolo su borovnjaci, u njihove se žilave spletove propada do koljena... Ima grana, izmađu njih se naziru male smrče pretvorene u aveti... Jedna nepredviđena šuma, ne znam ni otkud šuma, iznenada me opkoljava krivim sabljurinama grana.
Ovako doživljava prirodu čovjek koji je još nije 'iskusio', nije se podredio njenim principima i nije osjetio surovost samoće u njoj. Još uvjek je on 'samo' Lado, student sa asvalta, neiskusan. Njegova svijest je još uvjek nepromijenjena, tako je i pogled na svijet oko njega realan. Kasnije će dokučiti da je osnovni i univerzalni princip koji vlada u prirodi- princip nemilosrdnog egoizma vrste i jedinke. Priroda se može savladati samo saznanjem i primjenom njenih zakona. Tako Lado, nesvjesno, dobija svoga 'vodiča' kroz zakone prirode. Što dalje spoznaje i zalazi u šumu tako dobija na snazi njegov alter ego, koji ga podređuje zakonima prirode. Sada više u njegovim očima jela nije oglodani kostur i ne asocira na neki strašni, zaumni svijet aveti i priviđenja, već nešto drago, prisno, i blisko i prijatno kao drag čovjek. Ili nešto što mu se ponire, što bode i šiba, šuma majka i šuma dušmanica, koja mu smrt želi i predviđa. Tek ulaskom u Lelejsku goru, isključivanjem sebe iz svijeta u kojem je živio, lado Tajović stiče mogućnost da nadvlada uslove koji su ga stvarali i oblikovali i otkriva neslućenu širinu i dubinu, ponor sopstvene ličnosti, ambise svijesti i podsvijesti. U toj 'pustinji' Lelejskoj, Lado, svjesno gazi hrišćanske Božije zapovijesti i 'zapovijesti' partijske discipline i morala. Tako postaje negativan junak, antijunak. Njegov nepostojani moral i njegov nepouzdani karakter ne uspijevaju da izdrže iskušenja gladi, samoće, straha, sumnji, hajki. Čovjek u njemu izmeće se iz sebe i počinje živjeti elementarnim životom zvijeri čiji postupci bivaju motivisani isključivo instiktima i nagonima. Sa zvijerima čovjek postaje zvijer.

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:09 pm

STRUKTURA ROMANA " LELEJSKA GORA "

STRUKTURA ROMANA

Roman Lelejska gora je vrlo široka priča o jednoj godini partizanskog ratovanja u Crnoj Gori,1942. godine.U osnovi priče je sudbina jedne partizanske grupe koja je ostala posle povlačenja glavnine u Bosnu. Ova grupa luta dolinama i vrletima Lelejske gore, gonjena neprijateljskim hajkama i zasedama, glađu, strahom i neizvjesnošću. I ta malena grupa, koju čine Lado, Ivan, Vasilj, razdvaja se sticajem raznih okolnosti. Lado Tajović ostaje sam, batrga po bespućima u potrazi za drugovima, skloništem, hranom. Samoća deluje razarajuće na ratnikovu psihu, u čoveku se bude omame, košmari i snovi, ličnost se podvaja, čovek se moralno survava i poživotinjuje: postaje krvožednik, osvetnik, ubica, besomučnik. Povremeni dodiri sa ljudima (Luka, Iva, Neda) prosvetljavaju Lada Tajovića , da bi opet , kada ostane sam, počeo da luta po gori kao zver. Susret sa Jakšom, i kasnije Vasilijem, čini Lada čovekom koji je svestan onoga što je bilo, što je valjalo i što nije. pronalaženje staze doživljava se kao otkrovenje , vera u svetlost i sunce:

Odavno mi nije bilo tako lijepo da znam gdje sam i da ne sumnjam griješim li ili ne griješim što to činim.

Ostvarena je simetrija izlaza i bezizlaza,tame i svetlosti:prvo poglavlje romana ima naslov "MAGLA",a poslednje ima naslov "IZ MAGLE"-dok je u prvom poglavlju čovek izgubljen u gori pritisnutoj maglom i ne može da nađe iz nje izlaz (pronađena zakrpa pokazuje da su se kretali u krug),u poslednjem grupa nailazi na stazu i izlaz iz magle:

Nagnuh se da vidim,s nevjericom,i opipah ga dlanovima.Jeste,put je,stari onaj kojim su često odlazili u zbjegove i vraćali se s dogovora da se dignu na oružje.Sam se prikrao i ćutke se ponudio da nas odvede.Skoro se umiljava oko nogu,žut,mokar,ispalih rebara od vjernosti,kao pseto koje je dugo lutalo i uzalud tražilo ljude.Pomilovah ga,dođe mi da ga poljubim-jer on je najbliži naš ovdje i ostaće poslije nas da se odupire još neko vrijeme. (...) Koračam njime i brišem znoj,i jedva se uzdržavam da ne zapjevam.Odavno mi nije bilo tako lijepo da znam gdje sam i da ne sumnjam griješim li ili ne griješim što to činim.

RADNJA ROMANA je vrlo razvijena,razuđena i složena.Iako je psihološka supstanca dominantna,posebno prisutna i dobro motivisana u liku gl. junaka Lada Tajovića,dinamizam spoljašnjih zbivanja je snažno prisutan.Time je ostvarena ravnoteža spoljašnjeg i unutrašnjeg,akcionog i psihološkog.U skladu s tim je i lagano pomeranje konflikata sa spoljašnjeg ka unutrašnjem.Prvi konflikt je na relaciji partizanska grupa-četnici.Postepeno se ovaj konflikt svodi na sukob pojedinca (Lada Tajovića) sa progoniteljima.Istovremeno teče i konflikt unutar partizanske grupe.DOk je prvi konflikt proizvodio dinamizam i zanimljivost fabule,ovaj drugi je statičan,sveden na grupu.Manifestuje se verbalnim sredstvima a sadržine tih duela pretežno su ideološke,psihološke ili etičke prirode.I najzad,tu je najvažniji,po mestu u strukturi romana,konflikt u ličnosti Lada Tajovića,koja je podvojena i suprotstavljena:na jednoj strani su revolucionarni ideali i dužnost partizanskog borca,na drugoj strani su animalni porivi,moralna srozavanja,osećanje izgubljenosti i očaja,pritisak tradicionalnih nanosa.Ovom konfliktu dato je najviše prostora-tri petine romana.

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:09 pm

POKRETAČKI MOTIVI PRIČE

Rat , kao dominantna stvaralačka tema u delu Mihaila Lalića, okosnica je priče u Lelejskoj gori. Posle povlačenja glavnine partizanskih jedinica, u Crnoj Gori su ostale po zadatku grupice partizana koje treba ilegalnim radom da šire ideologiju pertizanskog pokreta. Jedna takva grupa (Lado, Ivan, Vasilj, Niko i Jakša) ostala je na terenu i izložila se stalnim progonima okupatora i četnika. neki od ovih boraca ne uspevaju da izdrže: Niko se predaje jer nema više snage da kao gonjena zver luta po Lelejskoj gori. Drugi se prepuštaju životu progonjenih, sakrivaju se u Lelejskoj gori i povremenim pojavljivanjem u naseljima skreću pažnju na svoju prisutnost.

Osim ovih likova, tu su likovi onih koji rat koriste kao mogućnost da se nešto ušićari, pa makar se to postiglo izdajstvom, zelenašenjem, pljačkom (Masnik, Kosto Amerika, Miklja, Galjo) . Opisivanje ratnog vrtloga kao da piscu ne dopušta mogućnost da razvije neki ženski lik. Ipak, pojaviće se ovde , u usamljeničkim danima Lada Tajovića, žene koje se nalaze u procepu između sukobljenih strana. Neda i Iva, a u sećanjima i Vidra, unose malo svetlosti, nežnosti i lepote u sumorni svet romanaispunjen borbama, deobama, hajkama, izdajama i nasiljem.

Fenomen samoce dobio je u ovom romanu znacajan umetnicki prostor,samoca je posledica rata i ratne atmosfere, ali je uzrok sustinskih promena koje se desavaju u psiholoskoj i moralnoj strukturi aktera price, posebno Lada Tajovica.

Treci kljucni pokretacki motiv je motiv podvojene licnosti, uobicajen u modernoj evropskoj prozi, ali prvi put pazljivo razvijen i umetnicki valjano utemeljen u ovom Lalicevom romanu.Lalicev junak nije se jednostavno poveo za nagonskim delom svoga ljudskog bica.Zapada u bunilo i halucinacije, ali se iz njih budi, preispituje i analizira.U izvesnim trenucima njegova licnost se raspolucuje, u njemu su dvojica koji razlicito rasudjuju, razmisljaju i procenjuju situacije i postupke.

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:10 pm

LADO TAJOVIć I NJEGOV ĐAVO

U relacijama dobro - zlo, život - smrt, junaštvo - kukavičluk, čojstvo - nečovještvo, pravda - nepravda, sloboda - ropstvo stalno oscilira moralni lik glavnog junaka jer su okolnosti nenormalne.

Fenomen samoće dobio je u ovom romanu značajno mesto :

Samoća je sam protiv svega.

Samoca odjednom sav svijet pretvara u nevjeru i zavjeru.

Glad je druga nevolja koja muci Lada Tajovica. On kaze :

Gladan Čovjek je pogana zvijerka.Prvo izgubi stid, a poslijepamet i strah, a onda je to straŠno neŠto- moŽe od gladi da uČini Što ni sam ne bi vjerovao.

Samocu prati strah koji "potkopava covjeka" i cini ga nesiguirnim i nespokojnim.Te okolnosti naterace Lada Tajovica dac odstupi od svojih dotadasnjih principa :

bio sam vec polumrtav, ostaalo mi je da izaberem kako je zgodnije ispruŽiti papke.Ali tada sam prihvatio grabljive zakone i obicaje okoline: uzmi,otmi,ŠČepaj, zgrabi i ne Žali.To me spasilo.

Ali ni odustajanje od moralnih principa nije spasilo junaka romana:zahvacen je omamom i obamrloscu.U bunilu, u stanju ni jaava ni san,mesaju se slike iz egzistencijalnog vremena (suma,drvece,urvine, stenjje,zivotinje) i slike iz proteklog vrtemena (Beograd, progoni policije, Vidra).njegova se licnost podvaja, u njemu su dvojica koja se medjusobno optuzuju i gloze.Izmedju JA Lada tajovica i njegovog drugog JA bitne su razlike: jedno je Lado pre Lelejske gore i usanljenosti, drugo je Lado usamljenik u Lelejskoj gori.I tacka gledista je podvojena: jedno je tacka gledista egzistencijalne svesti, drugo je tacka gledista savesti.

đavo se u romanu pojavljuje kao drugo JA, kao mogucnost sopstvenog sagledavanja negativnih postupaka i stavova.On se pojavljuje povremeno i nestaje, kao sto povremeno prosijava savest Lada Tajovica.Kako se skrama omamljenosti navlaci a halucinantno stanje pocne da obuzima Lada Tajovica, obrisi djavola postaju sve nejasniji dok se potpuno ne izgubi, a na njegovom mestu se pojavi neobicna stena ili panj.

KOŠMARI

SUMNJE VISOKI ETIČKI PRINCIPI

MORALNE KRIZE

BEZNAđE POZITIVNA IDEOLOŠKA NAČELA

OČAJ

ANIMALNI NAGONI



nesvesno LADO TAJOVIĆ svesno



USAMLJENIK REVOLUCIONAR

OTUđENIK BORAC

KRADLJIVAC PRIJATELJ

UBICA ČOVEK

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
besherat

besherat

Ženski
Broj poruka : 4371
Datum upisa : 18.03.2009

MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime25/2/2010, 12:11 pm

Čovjek i priroda: lelejska gora kao metafora



Lelejska gora ima mitsko poreklo i simbolično značenje. Ona oličava mitsku sliku provalija, pretećih stena, umiranja prirode, odsustva života. Ona je prastari eho đavolje gore, čije su tajne nepoznate te zato izazivaju zebnju i strah. Simbol je zagubljenog puta, bezizlaza, hladnoće i pretnje.

Lelejska gora je i više od sredstva za metaforičku karakterizaciju junaka; ona je široko razvijena metafora ratnog haosa i stranputica, moralnog mraka i bezizlaza, složenosti i tajnovitosti ljudske prirode. Ona je prirodni ambijent koji okružuje čoveka izgubljenog u svetu i otuđenog od ljudi, ali je ona i slika duhovnih i moralnih avantura čoveka pritisnutog samoćom, glađu, strepnjom i strahom. Urvine i doline Lelejske gore su metafora moralnih sunovraćanja Lada Tajovića. Njen mrak i zagubljene staze metaforička su slika duševnog nemira ipsihološke nemoći da se razreši situacija i nađe izlaz iz nje.

Iz čitanja romana čitalac izvlači neka saznanja kao što su:

-rat ne uništava čoveka samo fizički nego i duhovno;

-čovek je društveno biće i izvan društva prestaje biti ljudsko biće;

-čovek je u stanju da pobedi sve okolnosti, ali je u stanju da pobedi i samoga sebe- a to je najveća i najdraža pobeda.

____________________________________________
"Poezija je samo trag zivota.
Plamti li tvoj zivot, poezija je samo pepeo plamteceg zara."

Leonard Cohen
Nazad na vrh Ići dole
Sponsored content




MIHAILO LALIĆ Empty
PočaljiNaslov: Re: MIHAILO LALIĆ   MIHAILO LALIĆ Icon_minitime

Nazad na vrh Ići dole
 
MIHAILO LALIĆ
Nazad na vrh 
Strana 1 od 1

Dozvole ovog foruma:Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu
LJUBAV, SMRT I SNOVI :: Ponešto i za klince - piše se u temama ispod naslovne :: Lektira-
Skoči na: