LJUBAV, SMRT I SNOVI
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.

LJUBAV, SMRT I SNOVI

Poezija, priče, dnevnici i jos po nešto
 
PrijemTražiRegistruj sePristupi
LJUBAV, SMRT I SNOVI - Poezija, priče, dnevnici i jos po nešto
Tema "Za goste i putnike" - otvorena je za komentare virtuelnih putnika. Svi vi koji lutate netom ovde možete ostaviti svoja mišljenja o ovom forumu, postaviti pitanja ili napisati bilo šta.
Svi forumi su dostupni i bez registracionog naloga, ako ste kreativni, ako volite da pišete, dođite, ako ne, čitajte.
Molim one, koji misle da im je nešto ukradeno da se jave u temama koje su otvorene za goste i putnike, te kažu ko, šta i gde je kopirao njihovo.
Rubrika Erotikon je zaključana zbog dece i net manijaka, dozvolu za pristup tražite od administratora foruma !

 

 Vinícius de Moraes

Ići dole 
AutorPoruka
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime30/6/2012, 3:40 am

Vinícius de Moraes [Vinisijus de Moraiš] (1913 - 1980, Rio de Žaneiro), brazilski pesnik, dramatičar, kompozitor, novinar i diplomata.



MAJKO, POŠALJI DA KUPE

Majko, pošalji da kupe u dućanu kilo trgovačkog papira,
Hoću da napišem pjesmu.
Reci Ameliji da mi pripremi vrlo hladno piće
I neka mi ga donese sasvim tiho.
Ne trčite, ne pričajte, zaključajte sva vrata,
Hoću da napišem pjesmu.
Ako telefoniraju, tu sam samo za Mariju,
Ako zove ministar, primam samo sutra,
Ako je kakva šala, zovi me odmah.
Osjećam strašnu odbojnost prema životu.
Reci Ameliji da nađe Patetičnu na radiju.
Ako se dogodi kakva velika nesreća,
dođi odmah da mi ispričaš.
Ako se pogorša stanje gospođe Anđele, obavijesti me.
Osjećam strašnu odbojnost prema životu.
Telefoniraj bakici i zamoli je da ti kaže kakvu bezazlenu ideju,
Hoću da napišem veliku pjesmu...
...Majko, imam želju da zaplačem.
Srce mi prebrzo udara, daj mi neki lijek.
Ne, radije pusti da umrem, hoću da umrem,
Život mi ne kaže više ništa.
Grozim se od života, hoću da napišem
najveću pjesmu na svijetu.
Hoću da umrem, odmah.











O FALSO MENDIGO

Minha mãe, manda comprar um quilo de papel almaço na venda
Quero fazer uma poesia.
Diz a Amélia para preparar um refresco bem gelado
E me trazer muito devagarinho.
Não corram, não falem, fechem todas as portas a chave
Quero fazer uma poesia.
Se me telefonarem, só estou para Maria
Se for o Ministro, só recebo amanhã
Se for um trote, me chama depressa
Tenho um tédio enorme da vida.
Diz a Amélia para procurar a "Patética" no rádio
Se houver um grande desastre vem logo contar
Se o aneurisma de dona Ângela arrebentar, me avisa
Tenho um tédio enorme da vida.
Liga para vovó Neném, pede a ela uma idéia bem inocente
Quero fazer uma grande poesia.
Quando meu pai chegar tragam-me logo os jornais da tarde
Se eu dormir, pelo amor de Deus, me acordem
Não quero perder nada na vida.
Fizeram bicos de rouxinol para o meu jantar?
Puseram no lugar meu cachimbo e meus poetas?
Tenho um tédio enorme da vida.
Minha mãe estou com vontade de chorar
Estou com taquicardia, me dá um remédio
Não, antes me deixa morrer, quero morrer, a vida
Já não me diz mais nada
Tenho horror da vida, quero fazer a maior poesia do mundo
Quero morrer imediatamente.
Fala com o Presidente para fecharem todos os cinemas
Não agüento mais ser censor.
Ah, pensa uma coisa, minha mãe, para distrair teu filho
Teu falso, teu miserável, teu sórdido filho
Que estala em força, sacrifício, violência, devotamento
Que podia britar pedra alegremente
Ser negociante cantando
Fazer advocacia com o sorriso exato
Se com isso não perdesse o que por fatalidade de amor
Sabe ser o melhor, o mais doce e o mais eterno da tua puríssima carícia.




____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime30/6/2012, 3:49 am

AGONIJA

U tvom velikom bijelom tijelu ja sam potom ostao.
Oči ti bijahu pomodrjele i mene obuze strah.
Već si bez sjene bila - bila si kao velika pustinja pješčanika
U koju sam se ukopavao nakon dugog pješačenja bez noćiju.

U svojoj tjeskobi tražio sam onaj pejzaž mira
Što si mi bila dala za tako dugo vrijeme.
Ali sve je bilo besplodno, nakazno i bez života
I tvoja su njedra bila razoreni sprudovi od prohujale oluje.

Drhtao sam u agoniji i trudio se da se sam uzdignem,
Ali sve je bilo besplodno, nakazno i bez života
Htio sam biti nepomičan i moliti se, ali sam se u tebi utopio bio,
Nestao sam u tvom biću rasutom što se kao ponor skupljao.

Zatim je došao san, i mrak, i smrt.

Kad sam se probudio bila je svjetlost, i ja sam snova propupao.
Bio sam prepun užasa od tvoje utrobe.










AGONIA

No teu grande corpo branco depois eu fiquei.
Tinha os olhos lívidos e tive medo.
Já não havia sombra em ti - eras como um grande deserto de areia
Onde eu houvesse tombado após uma longa caminhada sem noites.

Na minha angústia eu buscava a paisagem calma
Que me havias dado tanto tempo
Mas tudo era estéril e mostruoso e sem vida
E teus seios eram dunas desfeitas pelo vendaval que passara.

Eu estremecia agonizando e procurava me erguer
Mas teu ventre era como areia movediça para os meus dedos.
Procurei ficar imóvel e orar, mas fui me afogando em ti mesma
Desaparecendo no teu ser disperso que se contraía como a voragem.

Depois foi o sono, o escuro, a morte.

Quando despertei era claro e eu tinha brotado novamente
Vinha cheio do pavor das tuas entranhas.



____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime30/6/2012, 3:57 am

SONET O RASTANKU

Najednom od smeha nastade plač
Nečujan i beo kao magla
I od spojenih usana pena
I od spletenih ruku strah.

Najednom od tihosti nastade vetar
I zbrisa iz očiju trag poslednjeg plama
I od strasti nastade zla slutnja
I od trenutka spokoja drama.

Najednom, najednom baš
Ljubavnike ophrva tuga
I ko beše radostan ostade sam.

Postade stranac od bliskoga druga
A od života skitnja duga
Najednom, najednom baš.


(prepev:Jasmina Nešković)








SONETO DE SEPARACAO

De repente do riso fêz-se o pranto
silencioso e branco como a bruma
E das bocas unidas fêz-se espuma
E das mãos espalmadas fêz-se o espanto.

De repente da calma fêz-se o vento
Que dos olhos desfez a última chama
E da paixão fêz-se o pressentimento
E do momento imóvel fêz-se o drama.

De repente, não mais que de repente
Fêz-se de triste o que se fêz amante
E de sozinho o que se fêz contente.

Fêz-se do amigo próximo o distante
Fêz-se da vida uma aventura errante
De repente, não mais que de repente.



____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime30/6/2012, 4:36 am



Vinícius de Moraes "Escravo da Alegria" ("Rob Radosti")

E eu que andava nessa escuridão,
De repente foi me acontecer.
Me roubou o sono e a solidão,
Me mostrou o que eu temia ver.
Sem pedir licença, nem perdão,
Veio louca pra me enlouquecer.

Vou dormir querendo despertar,
Pra depois de novo conviver
Com essa luz que veio me habitar,
Com esse fogo que me faz arder.
Me dá medo e vem me encorajar,
Fatalmente me fará sofrer.

Ando escravo da alegria.
Hoje em dia, minha gente,
Isso não é normal.
Se o amor é fantasia,
Eu me encontro ultimamente
Em pleno carnaval.


____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime30/6/2012, 4:10 pm

Vinícius  de Moraes 4219

____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime3/7/2012, 8:09 am

Najpoznatija pesma Viniciusa de Moraisa "Devojka iz Ipaneme"


Olha que coisa mais linda,
Mais cheia de graça
E ela menina
Que vem que passa
Num doce balanço
Caminho do mar

Moça do corpo dourado
Do sol de ipanema
O seu balançado
E mais que um poema
E a coisa mais linda
Que eu já vi passar

Ah, porque estou tão sozinho
Ah, porque tudo e tão triste
Ah, a beleza que existe
A beleza que não é só minha
Que também passa sozinha

Ah, se ela soubesse
Que quando ela passa
O mundo sorrindo
Se enche de graça
E fica mais lindo
Por causa do amor


Tall and tan and young and lovely
The girl from Ipanema goes walking
And when she passes, each one she passes goes "a-a-ah!"
When she walks she's like a samba that
Swings so cool and sways so gently,
That when she passes, each one she passes goes "a-a-ah!"
Oh, but I watch her so sadly
How can I tell her I love her?
Yes, I would give my heart gladly
But each day when she walks to the sea
She looks straight ahead not at me
Tall and tan and young and lovely
The girl from Ipanema goes walking
And when she passes I smile, but she doesn't see
She just doesn't see
No she doesn't see



Vinícius  de Moraes Vinicius-de-moraes-com-whisky

____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime17/8/2012, 8:16 am

NESTVOREN

Daleki su putevi koji vode u Vreme - drugi mesec sam gledao na visinama
Na zelenim prostranstvima isti plac slusam kao da dolazi iz vecnih ocekivanja
Ostar vetar pokrece senke akacija nad sjedinjenim nagim telima koja se vole
I u mom telu svi pokreti nestaju poput glasova umirucih polja.

Ah, cemu sluzi ljubavniku ljubav koja nece nici na neplodnom tlu
Cemu sluzi pesniku zarobljeniku da se otvori nad mocvarom i zapeva
Nista se ne moze uciniti jer se radjaju nesrecna deca poput kaktusa
Iz zlog semena koje je mahnito telo prosulo u tihim sumama.

Ne preostaju ocima ni prijatne slike - jedino se proslost budi ako se budi bol
I proslost je poput poslednjeg mrtvog koga treba zaboraviti da bi se zivelo
Sve ponoci zvone, i opruzeno telo je napustilo svoj lezaj
Na nocnim ulicama dusa seta napustena i sama, u potrazi za Bogom

Ja sam kao stara ladja koja cuva u svojoj utrobi vecitu huku ustalasanog mora
Ipak, kako je more daleko i kako je tvrda zemlja poda mnom...
Srecne su ptice koje pre mene dosezu uzvisenu slabost
I koje u letu padaju, male i blagoslovene, u parkove vecitog proleca.

U okrutnom secanju dvadeset godina prati dvadeset godina na jednom ljudskom putu
Daleko od ljudi pustosi su i dalje neosetljive prema smrti
Zitna polja koracaju prema seljaku i znoj na zemlji
A iz popadalih, prezrelih plodova radja se cudno, mirno drvece.

Ah mnogo prodjoh i uzalud... obmanjujuce reke su nosile moje telo u sve epohe
U prvoj zemlji niko nije znao za Gospoda srece...
Kad mi je telu zatrebao odmor, odmorih se, kad mi usta ozednese pih
Kad mi bice zatrazi put, dadoh mu je, ali postadoh prosjak.

Daleko su prostori velikih letova gde muzika neobuzdano treperi
Napusteni grad je prostor u kome pesnik sanja velike usamljene letove
Ali kad ocaj dodje i pesnik oseti da je mrtav za noc
Zenske ga utrobe upijaju i uspavanog predaju zori.

Jeziv je bol koji baca zarobljenog pesnika u uzvisenu bedu
Jeziv je mucan san coveka koji je bezbozno oznojio telo
Ali je dobra lutajuca saputnica koja donosi zaborav jednog minuta
Dobra je zaboravljena koja daje mrtve usne ocajnickom poljupcu.

Gde je daleki poj okeana?... Nad zelenom sumom se sunovracujem i tragam za beskrajem
Na povrsini talasa ima kosa otvorenih poput cvetova - to su mladi koje je vecna ljubav iznenadila
U sumama trazim vecne sokove ali stabla umiru
Na tlu vidim mrsava isprepletena tela od kojih je poezija pobegla kao miris od mrtvog cveta

Isuvise sam jak da bih mrzeo nesto osim zivota
Mnogo sam slab da bih voleo nesto osim zivota
U srcu mi nezainteresovanost i nostalgija nekih dana me unistava
Jer necu biti nista kao mrznja i ljubav ako nista nemam i nista ne vredim

Mene Bog nije stvorio i nemam njegovu dusu i lik
Ja sam nikao iz zemlje i pripala mi je samo bol zemlje
Ja sam mahnito telo koje drhti pred golobradom mladoscu i puca nad stvorenom slikom
Ja sam demon dobra i cilj zla, ali nisam nista

Nista ne vredi coveku nevino shvatanje svih stvari
Ako ga lisice sputavaju da podigne ruke
Nista ne vrede coveku plemenita osecanja ako pociva na niskim
U tvom devicanskom krilu mene nikada nece biti, Gospo...

U jezivoj noci drvece place nada mnom i gleda me...
I ja koracam... nad mojim telom drvece prolazi...
Ko je umro ako sam ja ziv, zasto drvece place?
U meni je sve nepokretno, ali sam ziv, znam da sam ziv jer patim

Ako neko ne bi trebalo da pati, to sam ja, ali patim i sve je isto
Ja imam ljubav i blagoslov, ali patim poput ocajnika i ne mogu nista
Patim od nemoguce cistote, patim od male ljubavi ociju i ruku
Patim jer mi mucnina istrosenih grudi stvara gorak ukus u ustima.

Ne zelim zenu koju bih silovao niti dete koje bi podiglo ruku na mene
Nista ne zelim jer ostavljam za sobom trag suza
Hteo bih samo da me prezru zbog slabosti
Ali, za ime Boga, nikad me ne ostavljajte samog!

Ponekad dusa za trenutak uroni u veliku smirenu ekstazu
U naletu tisine i lepote prodje i ljubi celo nepomicnog coveka
I onda se pesnik pojavi i iz njegovih se grudi zacuje cudesan glas
Koji kuca u ustreptalom vazduhu i sve jauke pretvara u jedan jedini.

Ali posle, kad pesnik pobegne i covek se vrati kao iz sna
I na usnama oseti nepoznat smeh
Bes mu ispunjava srce i on odbacuje poeziju
Koja je sa sobom ponovo donela pocetak svih predjenih puteva.

Svi su trenuci prosli i svi su trenuci vec prozivljeni
Miris ruza ispunjava covekove grudi i smiruje ga
Ali ako bor zavija na vetru covekovo se srce zatvara u nemiru
Ipak, spavace ispod borova koji zavijaju i ruka koje odisu mirisom.

Mene Bog nije stvorio i ne mogu pobeci telu i secanju
Ja sam poput stare ladje daleko od mora, s tuzbalicom u praznoj utrobi
U mom bicu svi pokreti zamiru - nista ne ostaje zivotu
Samo ja ostajem nepomican u vremenu koje prolazi, prolazi, prolazi...




O INCRIADO

Distantes estão os caminhos que vão para o Tempo - outro luar eu vi passar na altura
Nas plagas verdes as mesmas lamentações escuto como vindas da eterna espera
O vento ríspido agita sombras de araucárias em corpos nus unidos se amando
E no meu ser todas as agitações se anulam como as vozes dos campos moribundos.

Oh, de que serve ao amante o amor que não germinará na terra infecunda
De que serve ao poeta desabrochar sobre o pântano e cantar prisioneiro?
Nada há a fazer pois que estão brotando crianças trágicas como cactos
Da semente má que a carne enlouquecida deixou nas matas silenciosas.

Nem plácidas visões restam aos olhos - só o passado surge se a dor surge
E o passado é como o último morto que é preciso esquecer para ter vida
Todas as meias-noites soam e o leito está deserto do corpo estendido
Nas ruas noturnas a alma passeia, desolada e só em busca de Deus.

Eu sou como o velho barco que guarda no seu bojo o eterno ruído do mar batendo
No entanto como está longe o mar e como é dura a terra sob mim...
Felizes são os pássaros que chegam mais cedo que eu à suprema fraqueza
E que, voando, caem, pequenos e abençoados, nos parques onde a primavera é eterna.

Na memória cruel vinte anos seguem a vinte anos na única paisagem humana
Longe do homem os desertos continuam impassíveis diante da morte
Os trigais caminham para o lavrador e o suor para a terra
E dos velhos frutos caídos surgem árvores estranhamente calmas.

Ai, muito andei e em vão... rios enganosos conduziram meu corpo a todas as idades
Na terra primeira ninguém conhecia o Senhor das bem-aventuranças...
Quando meu corpo precisou repousar eu repousei, quando minha boca ficou sedenta eu bebi
Quando meu ser pediu a carne eu dei-lhe a carne mas eu me senti mendigo.

Longe está o espaço onde existem os grandes vôos e onde a música vibra solta
A cidade deserta é o espaço onde o poeta sonha os grandes vôos solitários
Mas quando o desespero vem e o poeta se sente morto para a noite
As entranhas das mulheres afogam o poeta e o entregam dormindo à madrugada.

Terrível é a dor que lança o poeta prisioneiro à suprema miséria
Terrível é o sono atormentado do homem que suou sacrilegamente a carne
Mas boa é a companheira errante que traz o esquecimento de um minuto
Boa é a esquecida que dá o lábio morto ao beijo desesperado.

Onde os cantos longínquos do oceano?... Sobre a espessura verde eu me debruço e busco o infinito
Ao léu das ondas há cabeleiras abertas como flores - são jovens que o eterno amor surpreendeu
Nos bosques procuro a seiva úmida mas os troncos estão morrendo
No chão vejo magros corpos enlaçados de onde a poesia fugiu como o perfume da flor morta.

Muito forte sou para odiar nada senão a vida
Muito fraco sou para amar nada mais do que a vida
A gratuidade está no meu coração e a nostalgia dos dias me aniquila
Porque eu nada serei como ódio e como amor se eu nada conto e nada valho.

Eu sou o Incriado de Deus, o que não teve a sua alma e semelhança
Eu sou o que surgiu da terra e a quem não coube outra dor senão a terra
Eu sou a carne louca que freme ante a adolescência impúbere e explode sobre a imagem criada
Eu sou o demônio do bem e o destinado do mal mas eu nada sou.

De nada vale ao homem a pura compreensão de todas as coisas
Se ele tem algemas que o impedem de levantar os braços para o alto
De nada valem ao homem os bons sentimentos se ele descansa nos sentimentos maus
No teu puríssimo regaço eu nunca estarei, Senhora...

Choram as árvores na espantosa noite, curvadas sobre mim, me olhando...
Eu caminhando... Sobre o meu corpo as árvores passando...
Quem morreu se estou vivo, por que choram as árvores?
Dentro de mim tudo está imóvel, mas eu estou vivo, eu sei que estou vivo porque sofro.

Se alguém não devia sofrer eu não devia, mas sofro e é tudo o mesmo
Eu tenho o desvelo e a bênção, mas sofro como um desesperado e nada posso
Sofro a pureza impossível, sofro o amor pequenino dos olhos e das mãos
Sofro porque a náusea dos seios gastos está amargurando a minha boca.

Não quero a esposa que eu violaria nem o filho que ergueria a mão sobre o meu rosto
Nada quero porque eu deixo traços de lágrimas por onde passo
Quisera apenas que todos me desprezassem pela minha fraqueza
Mas, pelo amor de Deus, não me deixeis nunca sozinho!

Às vezes por um segundo a alma acorda para um grande êxtase sereno
Num sopro de suspensão a beleza passa e beija a fronte do homem parado
E então o poeta surge e do seu peito se ouve uma voz maravilhosa,
Que palpita no ar fremente e envolve todos os gritos num só grito.

Mas depois, quando o poeta foge e o homem volta como de um sonho
E sente sobre a sua boca um riso que ele desconhece
A cólera penetra em seu coração e ele renega a poesia
Que veio trazer de volta o princípio de todo o caminho percorrido.

Todos os momentos estão passando e todos os momentos estão sendo vividos
A essência das rosas invade o peito do homem e ele se apazigua no perfume
Mas se um pinheiro uiva no vento o coração do homem cerra-se de inquietude
No entanto ele dormirá ao lado dos pinheiros uivando e das rosas recendendo.

Eu sou o Incriado de Deus, o que não pode fugir à carne e à memoria
Eu sou como velho barco longe do mar, cheio de lamentações no vazio do bojo
No meu ser todas as agitações se anulam - nada permanece para a vida
Só eu permaneço parado dentro do tempo passado, passando, passando...

____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
Nepopravljivi Sanjar

Nepopravljivi Sanjar

Muški
Broj poruka : 2429
Godina : 43
Location : Rusija
Datum upisa : 22.10.2011

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime17/8/2012, 8:19 am

MASKA NOCI

Da, ovo popodne poznaje sve moje misli
Sve moje tajne i pateticne ceznje
Pod ovim nebom poput plave slike tamjana
Zvezde su neki davni mirisi koji me dostizu...

Da! ovo popodne koje ne poznajem je zena koja me zove
I neki je grad samo, zlatan grad zvezda
Ptica, tihog lisca, zvukova izgubljenih u bojama
Oblaka nalik na jedra otvorena ka vremenu...

Ne znam, sva ta izgubljena secanja, sva ta izgubljena muzika
Kao predosecaj nevinosti, kao zov je...
Ali, zasto tragati ako se oblak rasplinuo u pokretu
I poezija nastavila da spava u narucju proslosti...

Kako znati da li je kasno, da li ce biti sutra za sumrak
U ovoj utrnulosti, u ovom cudesnom filteru suza!
Roso, roso! sidji niz moje oci, niz moju muskost
Postani dijamant na suncu!

Secam se!.. kao da je cas secanja
Drugih popodneva, drugih prozora, drugih bica u dusi
Napustenog pogleda jezera i drhtaja vetra
Grudi koje narastaju na zapadu poput psalma...

O, slatko popodne! Nad morima leda uzarenim od odblesaka
Krotko lutaju sanjarski srebrni brodovi
I u velikim tvrdjavama boje zlata, mirni plavi andjeli
Dodiruju kristalna zvona koja odzvanjaju u ogromnoj providnosti!

Osecam da me ovo popodne vidi, da me ovaj mir vidi
Da me trenutak stvaranja vidi u ovom trenu bolnog mira u meni samom.
O, stvaranje sto me gledas, pojavi se, zeno, i ljubi mi oci
Pomiluj mi kosu, pevaj uspavanku da usnim!

To si ti, masko noci, sa svojim ruzicastim telom
I dugim seljackim salovima i svojim himnama
To si ti! Cujem tvoje bogove kako sviraju bujice zvukova flaute
U dugim buktavim hromaticnim skalama...

Ah, stih moj slatko otkucava - proleca!
Bukolicki snovi koje nikad ocaj nije sanjao
Vizije krotkih reka i uspavanih suma
Nad raspetom i uzasnom povrsinom krovova!

Zasto dolazis, noci? Zasto ne uspavas svoju koprenu
Zasto se ne rasplines - utvaro - u neznom mirisu ruza?
Pusti da popodne vecno zaogrne lice bogova.
Noci, bolna noci, tajanstvena noci!

O, popodne, masko noci, ti si neophodna
Samo ti poznajes i prihvatas sve moje misli
Tvoje nebo, tvoja svetlost, tvoj mir
Reci su smrti i sna u meni!





A MASCARA DA NOITE

Sim, essa tarde conhece todos os meus pensamentos
Todos os meus segredos e todos os meus patéticos anseios
Sob esse céu como uma visão azul de incenso
As estrelas são perfumes passados que me chegam...

Sim! essa tarde que eu não conheço é uma mulher que me chama
E eis que é uma cidade apenas, uma cidade dourada de astros
Aves, folhas silenciosas, sons perdidos em cores
Nuvens como velas abertas para o tempo...

Não sei, toda essa evocação perdida, toda essa música perdida
É como um pressentimento de inocência, como um apelo...
Mas para que buscar se a forma ficou no gesto esvanecida
E se a poesia ficou dormindo nos braços de outrora...

Como saber se é tarde, se haverá manhã para o crepúsculo
Nesse entorpecimento, neste filtro mágico de lágrimas?
Orvalho, orvalho! desce sobre os meus olhos, sobre o meu sexo
Faz-se surgir diamante dentro do sol!

Lembro-me!... como se fosse a hora da memória
Outras tardes, outras janelas, outras criaturas na alma
O olhar abandonado de um lago e o frêmito de um vento
Seios crescendo para o poente como salmos...

Oh, a doce tarde! Sobre mares de gelo ardentes de revérbero
Vagam placidamente navios fantásticos de prata
E em grandes castelos cor de ouro, anjos azuis serenos
Tangem sinos de cristal que vibram na imensa transparência!

Eu sinto que essa tarde está me vendo, que essa serenidade está me vendo
Que o momento da criação está me vendo neste instante doloroso de sossego em mim mesmo
Oh criação que estás me vendo, surge e beija-me os olhos
Afaga-me os cabelos, canta uma canção para eu dormir!

És bem tu, máscara da noite, com tua carne rósea
Com teus longos xales campestres e com teus cânticos
És bem tu! ouço teus faunos pontilhando as águas de sons de flautas
Em longas escalas cromáticas fragrantes...

Ah, meu verso tem palpitações dulcíssimas! - primaveras!
Sonhos bucólicos nunca sonhados pelo desespero
Visões de rios plácidos e matas adormecidas
Sobre o panorama crucificado e monstruoso dos telhados!

Por que vens, noite? por que não adormeces o teu crepe
Por que não te esvais - espectro - nesse perfume tenro de rosas?
Deixa que a tarde envolva eternamente a face dos deuses
Noite, dolorosa noite, misteriosa noite!

Oh tarde, máscara da noite, tu és a presciência
Só tu conheces e acolhes todos os meus pensamentos
O teu céu, a tua luz, a tua calma
São a palavra da morte e do sonho em mim!

____________________________________________
Све тече
Nazad na vrh Ići dole
meseceva rosa

meseceva rosa

Ženski
Broj poruka : 7790
Location : u jutrima koja sanjare...
Datum upisa : 25.08.2010

Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime5/4/2018, 1:19 am

Zenski recept


Neka mi one neugledne oproste, ali

ljepota je temeljna stvar. Neophodno

je imati nešto od cvijeta u svemu,

nešto od plesa, nešto od visoke mode

u svemu tome, (inače,

žene se usklade u plavom, elegantno,

kako to već rade u Narodnoj Republici Kini).

Nema srednjeg puta.

Potrebno je da sve to bude lijepo. Neophodno je

da iznenada imaš utisak da je čaplja sletjela,

da s vremena na vrijeme

lice poprima onu boju koja se može naći

u trećoj minuti svitanja.

Da to sve bude neprimjetno,

ali da ostavlja odraz u prostoru, kako bi

procvjetalo u muškim očima. Neophodno, apsolutno

neophodno je

da ona bude lijepa i nepredvidiva. Neophodno je

da se spušteni kapci prisjete

stiha Eluardovog, da zagrljaj bude više

od sudara tijela: da dodir ima

puninu sunčevog poslijepodneva.

Da je lijepa, ili bar da njeno lice nalikuje hramu, i

da je laka poput tračka oblaka: ali da je oblak

s očima i bedrima. Stražnjica je jako važna. Oči

van svake sumnje, taj

pogled nevine zloće. Svježe usne

(ne vlažne!) isto su od velike važnosti. Bitno je

da ekstremiteti budu tanašni, da se ukazuje nešto

koštanih pregiba, posebno koljeno, kada prekriži noge.

I kosti karlice pod strukom koji se miče neovisan, izuzetno ozbiljan;

ipak, problem je ključne kosti: žena bez ključnih kostiju

poput je rijeke bez mostova.

Prijeko je potrebno malo od pretpostavke trbuha, i onda

žena prerasta u kalež, njeno poprsje poprima

grčko-rimsku ekspresivnost prije negoli gotičku ili baroknu.

I mora biti sposobna osvijetliti tamu s minimalno 5 vata.

Oblik glave treba biti primjeren, vrat malo

otvoren odostraga; i neophodna su leđa:

veleposjed!

Ruke i noge mogu završiti poput drška, ali treba

biti i nečega u bedrima,

i trebaju biti meke, meke poput cvjetnog filma,

pahuljaste prema vani,

ali i osjetljive prema dalekosežnijem dodiru.

Preporučljivo je imati pazuha zaslađena

Samosvojnom aromom

(minimum proizvoda parfumerije!) Nesumnjivo

prednost je u dužem vratu tako da glava daje,

s vremena na vrijeme,

dojam kao da nema ništa s tijelom, i

žena nikada neće cvijeće prihvaćati

razdvojeno od misterije. Ruke i noge trebaju

sadržati diskretne gotičke elemente.

Koža treba biti hladna na rukama, ramenima, leđima i na licu

ali ulegnuća i uglovi trebaju imati temperaturu

nikada nižu od 37° Celzijusa, sposobnu

eventualno nanijeti opekline prvog stupnja.

Oči su poželjno velike s rotacijom

sporijom nego zemljinom;

ona mora uvijek stajati ispred nevidljivog

zida strasti, koji se pri potrebi,

može premostiti. Neka žena ispočetka ima,

bila visoka ili niska,

mentalni sklop planinskih vrhova. Žena bi uvijek,

trebala ostavljati dojam sa s prvim treptajem oka,

ona može nestati, a s njom

i svi njeni planovi i osmijesi.

Ona ne treba prilaziti, treba se pojaviti,

odlaziti, a ne ići,

i mora imati izvjesnu moć za iznenadnim zatišjem,

moći nas opčiniti da probudi u nama

gorčinu sumnje. O, iznad svega,

bez obzira na okolnosti, bez obzira na svijet, njena

beskrajna govorljivost, ptičja promjenjivost,

kada dodirnuta duboko u sebi ona postaje divlja,

ne gubeći ništa od ptičje krasote,

treba uvijek izdisati nemogući parfem;

destilirati opijat medovine i uvijek pjevati

bezglasnu pjesmu svojeg uzbudljivosti; ne prestati

biti vječnom plesačicom kratkotrajnih dana;

i kroz svoje bezbrojne mane postati

najljepša, najsavršenija stvar u cijelom

bezbrojnom stvaranju.

____________________________________________
Тамо где је љубав никад није мрак...
Nazad na vrh Ići dole
Sponsored content




Vinícius  de Moraes Empty
PočaljiNaslov: Re: Vinícius de Moraes   Vinícius  de Moraes Icon_minitime

Nazad na vrh Ići dole
 
Vinícius de Moraes
Nazad na vrh 
Strana 1 od 1

Dozvole ovog foruma:Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu
LJUBAV, SMRT I SNOVI :: Složeno na policama- piše se u temama ispod naslovne :: Biblioteka poezije-
Skoči na: